കഥ പറയുന്ന ഫോട്ടോകൾ

ഈ ഫോട്ടോ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുന്നതിന് നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുന്നേ നടന്ന സംഭാഷണം :

 സന്ദർഭം : അപ്പനും അമ്മയും ഒരേ ദിവസം ( മെയ്‌ 31 2001) നു സർക്കാർ സെർവീസിൽ നിന്ന് റിട്ടയർ ചെയ്ത അന്ന് രാത്രി. (ഞാനപ്പോ ഏഴാം ക്ലാസ്സിൽ )

ഫോട്ടോക്ക് പോസ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞപ്പോ ക്യാമെറയിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണുരുട്ടുന്ന അപ്പനോട് ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ആയ ഇളയ മകൾ : "ഈ പപ്പയെ കൊണ്ട് തോറ്റു,  ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ, പപ്പാ ക്യാമെറയിലോട്ടു നോക്കണ്ട,  മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഗിഫ്റ്റിലോട്ടു നോക്കിയാ മതി "

പറഞ്ഞത് അക്ഷരം പ്രതി അനുസരിച്ച അനുസരണാശീലമുള്ള അപ്പനെ ആണ് നിങ്ങൾ ചുവടെ ഉള്ള ചിത്രത്തിൽ കാണുന്നത്. 

പപ്പാ വല്യ സുന്ദരൻ ആണെന്നാണ് കുടുംബത്തിലൊക്കെ ഉള്ള ഒരു പൊതു അഭിപ്രായം. അത് മാത്രമല്ല, ശമേലൂട്ടിടെ (Samuel കുട്ടി )/ ശമേൽചായന്റെ (Samuel അച്ചായൻ)  സൗന്ദര്യത്തിന്റെ യാതൊന്നും മക്കൾക്കു രണ്ടിനും കിട്ടീട്ടില്ലെന്നും ഐകഘണ്ടേന അഭിപ്രായം ഉണ്ട്. 

അതിൽ മക്കൾക്കു രണ്ടു പേർക്കും പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത സങ്കടം ഉണ്ട് പുറത്തു കാണിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും.

അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്  ജൂൺമാമ്മയെ  (Juny അമ്മാമ്മ - as I call my elder sister) കണ്ടിട്ട് മുഖച്ഛായ വച്ചു നാട്ടിൽ ആരാണ്ടു "അങ്ങേവീട്ടിലെ  ശമേൽചായന്റെ മോളാണോ?" എന്നെങ്ങാണ്ട് എപ്പോഴോ ചോദിച്ചതും  പപ്പാടെ സൗന്ദര്യം ഇച്ചിരേലും കിട്ടിയത് പുള്ളിക്കാരിക്കാണെന്നൊക്കെ ജൂൺമാമ്മ അവകാശപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയതും.. (കണ്ണ് കാണാൻ മേലാത്ത ആരേലുമാരിക്കും ചോദിച്ചെന്നും പറഞ്ഞു ഞാൻ പുച്ഛിച്ചു തള്ളാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ പപ്പാ എനിക്കു "ചായ" തരാഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് നല്ല സങ്കടം ഉണ്ടാരുന്നു )

 കഴിഞ്ഞ ദിവസം പഴയ ആൽബം നോക്കുമ്പോ ഈ ഫോട്ടോ കണ്ണിലുടക്കി.

തൊട്ടപ്പുറത്തു ഫോണും തോണ്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജൂണ്മാമ്മയോടു 

ഞാൻ : "ശെരിയാ ജൂണ്മാമ്മേ, പപ്പാടെ ഛായ കിട്ടീരിക്കുന്നതു ജൂണ്മാമ്മക്കു തന്നെയാ.. പ്രത്യേകിച്ച് ആ കണ്ണ്.."

ഈ 30 വർഷത്തിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും സമ്മതിച്ചു തരാഞ്ഞ ഒരു സത്യം അനിയത്തി ഇത്ര പെട്ടന്ന് എങ്ങനെ സമ്മതിച്ചു ന്നു ആലോചിച്ചു വായും പൊളിച്ചിരിക്കുന്ന ജൂണ്മാമ്മയോടു 

ഞാൻ (ആൽബം കാണിച്ചോണ്ടു ) : "ഈ ഫോട്ടോ കണ്ടില്ലേ..  രണ്ടു പേരെയും കണ്ട ട്വിൻസ് നെ പോലെ ഉണ്ട്.. എന്തൊരു സാമ്യം.. "

അതിനു ശേഷം നടന്ന വധശ്രമത്തിൽ നിന്ന് തലനാരിഴക്കാണ് ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടതെന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.. 

അഞ്ജനയും ഉത്രയും

2- 3 ദിവസമായി ഇച്ചിരി ബിസി ആരുന്നോണ്ട് fb നോട്ടം കുറവാരുന്നു.. 

ഇന്ന് തുറക്കുമ്പോ പെട്ടന്ന് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത് 2 മരണങ്ങൾ ആണ്.. രണ്ടും സ്ത്രീകൾ.. അഞ്ജന (Goa) and  ഉത്ര (Kollam)..

രണ്ടു സംഭവങ്ങളും തമ്മിൽ യാതൊരു സാമ്യവും ഇല്ല context വൈസ്..

അഞ്ജനയുടെ വാർത്തയുടെ ഇൻസെറ്റിൽ 2 ഫോട്ടോസ് ഉണ്ട്.. 

ഒന്നു മുടിയൊക്കെ ബോബ് ചെയ്തു, സ്ലീവ്ലെസ്സ് ടോപ്പും കറുത്ത വട്ടപ്പൊട്ടും കണ്ണടയും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു ഫോട്ടോയും ( shh.. shh.. ഏത്..  ഫെമിനിസ്റ്റ്.. ഫെമിനിസം.. പുരോഗമനവാദം.. ഇതൊക്കെ ആണത്രേ ഇതിന്റെ ലക്ഷണം !)

മറ്റേ ഫോട്ടോയിൽ  നീളൻ മുടിയൊക്കെ ചീകി ഒതുക്കി മുന്നിലേക്ക്‌ കെട്ടി ഇട്ടു നിൽക്കുന്ന ഒരു നാടൻ പെൺകുട്ടിയാണ് അഞ്ജന.. 

ആ വാർത്തയുടെ കമന്റ്സ് വായിച്ചപ്പോ മനസ്സിലായത് "നല്ലോരു കൊച്ചാരുന്നു.. (Refer second photo),  ഫെമിനിസവും പുരോഗമന ചിന്തയും ആകുന്ന മാലിന്യങ്ങൾ തലയിൽ കയറി ഇങ്ങനെ ആയി പോയ" താണത്രേ.. 

അപ്പോ ഈ പ്രായത്തിൽ ഇത് പോലെ പോകുന്ന ആൺകുട്ടികൾ? 20 വയസ്സിൽ തുടങ്ങി 40 വയസ്സിലും കള്ളും കുടിച്ചു കഞ്ചാവും വലിച്ചു വന്നു വീട്ടുകാരെ എടുത്തിട്ട് ചാമ്പുന്ന ആണുങ്ങൾ?  അവരുടെ ഒക്കെ തലയിൽ കയറിയതും ഫെമിനിസം ആവുമോ? 

ഞാൻ അങ്ങനെ ആധികാരികമായി ഫെമിനിസത്തെ പറ്റി വായിച്ചിട്ടൊന്നും ഇല്ല.. 

എന്നാലും Feminism ആയാലും male chauvenism ആയാലും patriarchal   system ആയാലും ഇതൊന്നും തന്നെ അത് പിന്തുടരുന്ന ഒരു വ്യക്തിയുടെയോ അയാളുടെ ചുറ്റുമുള്ളവരുടെയോ  physical  body യെയോ mind നെയോ soul നെയോ നശിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു  കാര്യങ്ങളും പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാൻ പറയുന്നില്ല  എന്ന് തന്നെ ആണ് എന്റെ വിശ്വാസം.. Correct me If that is not so.

ഏത് ideology  യുടെ ഭാഗമായാലും "വിവേകം" കൂടെ ചേർത്ത് വേണം അത് പിന്തുടരാൻ. 

ഈ വിവേകം എന്ന് പറയുന്നത് 18 വയസാകുന്ന അന്ന് ആരും സ്പൂൺ ഫീഡ് ചെയ്തു തരുന്ന ഒന്നല്ല.. സ്വയം ആലോചിച്ചും, തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തും, ആ തീരുമാനങ്ങളിൽ വന്ന തെറ്റുകളിൽ നിന്നും പഠിച്ചും,  സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിൽ കൂടിയും, ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ കൂടിയും ഒക്കെ കണ്ടു പഠിച്ചു ഉണ്ടാകുന്നതു തന്നെയാണ്.. 

എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യർ - ആണായാലും പെണ്ണായാലും, കറുപ്പായാലും വെളുപ്പായാലും, ഏത് ജാതിയായാലും മതമായാലും, എന്നെ പോലെ തന്നെ സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഉള്ളവരും, ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം അത് പോലെ തന്നെ അനുഭവിക്കാൻ അവകാശം ഉള്ളവരും ആണ് എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് ആണ് വേണ്ടത്.

അതിനോടൊപ്പം തന്നെ എനിക്ക് കിട്ടിയിരിക്കുന്ന ആ സ്വാതന്ത്ര്യം ബുദ്ധിപൂർവം വിനിയോഗിക്കാൻ ഉള്ള വിവേകവും ഞാൻ നേടിയെടുത്തേ പറ്റു.. ആണായാലും പെണ്ണായാലും.. 

ആ വിവേകം മനസ്സിൽ സ്വയം ഉണ്ടായി വരാൻ ഉള്ള ചെറിയ ചെറിയ പ്രാക്ടിക്കൽ സെഷൻസ് ചെറിയ പ്രായത്തിലെ അവർ ഫേസ് ചെയ്തു വളരട്ടെ.. 

When they are kids - Let's just mentor our kids, let them take decisions, fail and learn from it and let's try to hold their hands if they fail..

If we don't let them decide at a younger stage,  later when they are on their own, പെട്ടന്ന് കിട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ താഴെ ഉള്ള കുഴികൾ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ചിറകടിച്ചുയരാൻ അവർ ശ്രമിക്കും.. ചിലർ ഉയരും.. മറ്റു ചിലർ വീണു പോകും.. അന്ന് നമ്മൾ കൈ നീട്ടിയാൽ പോലും എത്താൻ പറ്റാത്ത ആഴത്തിലേക്ക്.. 

ഇനി ഉത്രയുടെ കാര്യം.. 

നീണ്ട മുടി, traditional wears മാത്രം.. ഒരു patriarchal society ഇൽ ജീവിച്ചു അതിന്റെ victim ആയി മരണം വരിച്ചു.. (കമന്റ്സ് പ്രകാരം എന്തായാലും ഫെമിനിസം അല്ല ഇവിടുത്തെ വില്ലത്തി.. )

Dowry ഉം Gold ഉം ആണത്രേ.. അത് മാത്രമാണോ? 

തനിക്കു ജീവഹാനി വരെ ഉണ്ടാകാൻ ചാൻസ് ഉള്ള ഒരു ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കാൻ ഉള്ള തീരുമാനം എടുക്കാൻ പോലും മടി തോന്നുന്ന രീതിയിൽ - അല്ലെങ്കിൽ പേടി തോന്നുന്ന രീതിയിൽ ഉള്ള ഒരു സൊസൈറ്റി ഇൽ അല്ലേ  ഉത്ര ജീവിച്ചത്? 

Toxic ആയ ഒരു റിലേഷന്ഷിപ്പിൽ  നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി സ്വന്തമായി independant ആയി (വീട്ടുകാർ പിന്തുണച്ചില്ലെങ്കിൽ പോലും ) ജീവിക്കാൻ ഉള്ള courage നമ്മളിലൊക്കെ എത്ര പേർക്കുണ്ട് എന്ന് ശെരിക്കൊന്നു സ്വയം ചിന്തിച്ചു നോക്കിയാൽ അറിയാം നമുക്ക് ചുറ്റും "സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം " ഇതുപോലെ blog posts ഇലും articles ഇലും മാത്രമേ ഉള്ളു എന്നും real life ഇൽ patriarchy ടെ ഒന്നാംതരം വക്താക്കൾ ആണ് നമ്മളെന്നും.. 

ആരുടേം കുറ്റമല്ല man! We have been so much used to this system,  like an elephant is to it's chain! 🤷

Mother's day!

December 8 നു  രാത്രി 8 മണിക്ക് 'normal' ഡെലിവറി മോഡിൽ എന്റെ വയറ്റിന്നു പുറത്തിറങ്ങി എനിക്ക് പുതിയ റോളിലേക്ക് പ്രൊമോഷൻ  തന്ന ഒരു 'വൈറ്റ് പാക്കേജ് '.. 

6 മണിക്കൂറത്തെ വേദന തീർന്ന ആശ്വാസത്തിൽ കണ്ണടച്ച് കിടന്ന എന്നെ വിളിച്ചെണീപ്പിച്ചു സിസ്റ്റർമാര് വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു പാക്കേജ് കാണിച്ചിട്ട് "മോളാണ്" ന്നു പറഞ്ഞു.. 

ആ സമയത്തു ആ പാക്കേജ് നെ നോക്കുമ്പോ സന്തോഷം ആണോ കരച്ചിൽ ആണോ വന്നേന്നു ചോദിച്ചാ.. 

കരച്ചിൽ ന്നു പറയുമ്പോ ആനന്ദക്കണ്ണീര് ന്നു കരുതരുത്.. 

ആ കിടപ്പിൽ കിടന്നപ്പോ പെട്ടന്ന് മനസ്സിൽക്കൂടെ പോയ ചില വെളിപാടുകൾ:

"ഇന്ന് വരെ ഒരു ഇൻഫന്റ് ബേബി (ഒരു 3 വയസ്സെങ്കിലും ഇല്ലാത്ത പിള്ളേരെ ഡീൽ ചെയ്തിട്ടില്ല) വല്ലോർടേം കയ്യിലിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുള്ളതല്ലാതെ,  ഒന്നിനെ എടുത്തിട്ടോ 2 മിനുട്ട് എങ്കിലും കളിപ്പിക്കാനോ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഞാൻ ആണ് ഇന്ന് മുതൽ ഈ വൈറ്റ് പാക്കേജ് ന്റെ ഓണറും അഡ്മിനും എല്ലാം.. 

ഇതിനു വാ തുറന്നു സംസാരിക്കാൻ പറ്റുന്ന കാലം വരെ ഇതിന്റെ ആവശ്യങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ തന്നെ ഗണിച്ചറിഞ്ഞു ചെയ്തു കൊടുക്കണമല്ലോ കർത്താവേ.. ഇത് കരയുമ്പോൾ വിശന്നിട്ടാണോ വയറു വേദനിച്ചിട്ടാണോ കരയുന്നെന്നൊക്കെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കും?"

ഒരു കൈസഹായത്തിനു അമ്മയും ഇല്ല.. പ്രസവശുശ്രൂഷക്കു വന്ന ലേഡി ഉണ്ട് 56 ദിവസത്തേക്ക്.. 

പിന്നങ്ങോട്ടുള്ള ദിവസങ്ങളൊക്കെ ബഹുരസമായിരുന്നു.. 

രാത്രിയും പകലും ഒരു പോലെ 2 മണിക്കൂർ ഗ്യാപ്പിൽ കരയുന്ന പാക്കേജ്.. രാവിലെ തന്നെ തുണി കഴുകാൻ ന്നും പറഞ്ഞു അലക്കു കല്ലിന്റെ ചോട്ടിൽ സ്റ്റൂൾ ഒക്കെ ഇട്ടിരുന്നു ഉച്ച വരെ തുണി കഴുകുന്ന 'ലേഡി '..  

ഇതിനിടക്ക്‌ കരയുന്ന കൊച്ചിനെ നോക്കി 'ആരേലും ഇതിനെ ഒന്നെടുത്തെന്റെ കയ്യിൽ തരാമോ ' ന്നു ആലോചിക്കുന്ന ഞാൻ.. 

ആവശ്യം ആണ് സൃഷ്ടിയുടെ മാതാവെന്നു മനസ്സിലാക്കി എങ്ങനൊക്കെയോ പാക്കേജ് നെ എടുക്കാൻ പഠിച്ച ഞാൻ.. 

പതുക്കെ പാക്കേജ് ന്റെ നനഞ്ഞ തുണി മാറ്റാനും, എടുത്തു ഗ്യാസ് തട്ടി കൊടുക്കാനും, രാത്രി എടുത്തോണ്ട് നടന്നു ഉറക്കാനും, കരയുന്നതെന്തിനാന്നു മനസ്സിലാക്കാനും ഒക്കെ പഠിച്ചു.. എളുപ്പമായിരുന്നില്ല,  പതിയെ പതിയെ..  

ഈ role ന്റെ ഒരു പ്രത്യേകത, substitute ഓ റീപ്ലേസ്‌മെന്റോ വർക്ക്‌ ആവില്ല.. ഞാൻ ഇന്ന് രാത്രി tired ആണ്, അതുകൊണ്ട് വേറെ ആരേലും നോക്കിക്കോ ന്നു പറയാൻ പറ്റൂല്ല.. ഒരു റെസ്റ്റിനും സ്കോപ്പ് ഇല്ല കുറെ കാലത്തേക്ക്.. രാത്രിയും പകലും ഉറക്കമില്ലാത്ത കുറച്ചു നാളുകൾ.. 

ഇതിനിടയിൽ എപ്പോഴൊക്കെയോ കരയാനും ചിരിക്കാനും മാത്രം അറിയുന്ന ആ പാക്കേജിനോട് ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.. സംസാരിക്കാൻ വേറെ ആരും ഇല്ലാത്തോണ്ട് അവൾ ഉണർന്നു കിടക്കുന്ന സമയം മുഴുവൻ ഞങ്ങൾ ഭയങ്കര ചിരിയും കളിയും വർത്താനവും  ആരുന്നു കണ്ണിൽ കണ്ണിൽ നോക്കി.. 

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ thick friends ആയി.. 

വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ സംസാരിക്കാനും തുടങ്ങി..

 പിന്നങ്ങോട്ടു സംസാരിച്ചും ചിരിച്ചും വഴക്കിട്ടും കരഞ്ഞും (അവളോട് വഴക്കിട്ടു ആദ്യം അവള് കരയും പിന്നെ ഞാനും) 5 വർഷം.. 

ഇതേ സൈക്കിളിൽ കൂടെ കടന്നു പോയ - പോകുന്ന  ലോകത്തെ എല്ലാ അമ്മമാർക്കും അപ്പൊ 

"Happy Mother's Day"!!

And to all father's out there - "Thanks for the support you provided to us when we needed it the most". 

(ഇവിടെ ഒരു Disclaimer ഉണ്ട്. 'Support' കൊടുത്തിട്ടുള്ള "fathers" നോടാണെ "Thanks" .. 

അല്ലാത്തവരോട് "നിങ്ങളോടൊക്കെ ദൈവം ചോദിക്കും മനുഷ്യാ !!" 🤪)

ഒരു പെപ്പ പിഗ് അപാരത..

ഇവിടെ കാർട്ടൂൺ ടൈം ഡെയിലി ഒരു മണിക്കൂർ ആരുന്നു, അതും കൊച്ചു T V - ഓഫീസിൽ ന്നു വന്നു ഫ്രഷ് ആയി സന്ധ്യാപ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ഡിന്നർ കുക്കിങ്ങിനു അടുക്കളയിൽ ആയിരിക്കുന്ന സമയം മാത്രം.. 

Lockdown ഉം work from home ഉം ഒക്കെ വന്നപ്പോ സ്ഥിതി മാറി.. രാവിലെ 2 മണിക്കൂർ, വൈകിട്ടു 2 മണിക്കൂർ എന്നുള്ള നിലയിലെത്തി - അതും Nick junior ചാനൽ.. അതിൽ "പെപ്പ പിഗ്" ന്നും പറഞ്ഞു ഒരു കാർട്ടൂൺ ഉണ്ടേ..  

Lockdown നു മുന്നേ വരെ എന്തേലും ചെയ്യാൻ കമ്പനിക് എന്നെ വിളിക്കുമ്പോ "അമ്മേ, ഇങ്ങോട്ടൊന്നു വരാമോ? " ന്നു ചോദിച്ചോണ്ടിരുന്ന കൊച്ചാ.. 

ഇപ്പൊ അടുക്കളേൽ വന്നു എന്നെ വിളിക്കുന്നത്‌ - "Come on my little piggie"  ന്നാ.. 

ഓരോരോ  പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ..  🤐

മീൻകറിയും ഞാനും!

Making a fush curry for the first time after Feb mid.. Reasons being 50 നൊയമ്പ്  followed by the lockdown impact in markets reporting sale of centuries old stale fish! ട്രോളന്മാരുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ യേശുക്രിസ്തു ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ഗലീല കടലിൽ നിന്ന് പിടിച്ച മീൻ വരെ മാർക്കറ്റിൽ ഈ lockdown സമയത്തു വില്പനക്ക്  വന്നത്രെ.. 

"Oh,  you don't know ! How we missed you miss. മീൻകറി!!"

ഞാൻ ആദ്യമായി കുക്ക്  ചെയ്യാൻ പഠിച്ചത് (എന്റെ സ്വന്ത ഇഷ്ടപ്രകാരം) മീൻകറി ആണ് (എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠനം കഴിഞ്ഞുള്ള ബ്രേക്ക്‌ നു ).. ഞാൻ ഏറ്റവും നന്നായി ഉണ്ടാക്കുമെന്ന് കുറച്ചു പേര് സർട്ടിഫിക്കറ്റ് തന്ന ഡിഷും മീൻകറി  ആണ്..

അതിനു മുന്നേ സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദം മൂലം ചായ ഇടാനും ചപ്പാത്തി ഉണ്ടാക്കാനും മുട്ട പൊരിക്കാനും പഠിച്ചാരുന്നു..

ഓരോ തവണ മീൻകറി (almost weekly once if it's not നൊയമ്പ് കാലം ) ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഓർക്കുന്ന 2 പേരുണ്ട്.. 

ഫിലിപ്പ്കുട്ടിച്ചായനും (എറണാകുളത്തു ചേച്ചി റെന്റ് നു താമസിച്ചിരുന്ന വീടിന്റെ ഓണർ and a relative (3rd generation ആണെന്നെ ഉള്ളു !! )) കുഞ്ഞുമോള്അമ്മാമ്മയും (എന്റെ ഉപ്പാപ്പന്റെ ഭാര്യ ).. 

ഇവരുണ്ടാക്കുന്നതു കഴിച്ചതിന്റെ രുചി പിടിച്ചിട്ടു ഇവരുടെ അടുത്ത് ന്നു ആണ് റെസിപ്പി തോണ്ടിയത്. 

അമ്മ ഒത്തിരി ഡിഷസ് കിടിലനായി ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരടിപൊളി കുക്ക് ആരുന്നെങ്കിലും ഒന്നിന്റെം റെസിപ്പി ചോദിക്കാൻ പോയിട്ട് പപ്പടം കാച്ചാൻ പോലും അമ്മ ഉണ്ടാരുന്ന കാലത്തു അടുക്കളയിൽ കേറീട്ടില്ല.. ആ പ്രായത്തിൽ അങ്ങനെ ഒരു ആലോചനയുടെ കാര്യവും ഇല്ലാരുന്നു!

പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞതോടെ "വീട്ടിലെ ഫുഡ്" നോട് ബൈ പറയേണ്ടി വന്ന (അമ്മയുടെ ഫുഡ്  ഓർമകളിലെ നൊസ്റ്റാൾജിയ മാത്രമായി മാറി 2 വർഷത്തിനകം) ഒരു ഹതഭാഗ്യക്കു പിന്നങ്ങോട്ട് ആഹാരത്തിന്റെ രുചിയോ മണമോ നോക്കി കഴിക്കാതെ വിശപ്പ്‌ മാറാൻ എന്താണോ ഉള്ളത് (Read as ഹോസ്റ്റൽ or canteen ഫുഡ്) അതെടുത്തു വിശപ്പ്‌ മാറ്റുക ന്നുള്ള approach ആയിരുന്നു ഫുഡിനോട്.. ഇപ്പോഴും വല്യ മാറ്റം ഒന്നും വന്നിട്ടില്ല ആ ആറ്റിറ്റ്യൂഡ് നു.. 

അമ്മ ഉണ്ടാരുന്നപ്പോഴും ഫുഡ് ന്റെ ടേസ്റ്റ് വച്ചു ഫുഡിനെ ഞാൻ കുറ്റം പറഞ്ഞതായൊന്നും ഓർമയിലില്ല.. കമന്റ്‌ അടിച്ചാൽ തിരിച്ചടിക്കും എന്നുള്ള പേടി കൊണ്ടോ അല്ലെങ്കിൽ പുള്ളിക്കാരീടെ കുക്കിംഗ്‌ നല്ലതായിരുന്നതു കൊണ്ടോ ആവാം.. 

ഇപ്പോഴും അടുക്കളയിൽ ടൈം സ്പെന്റ്‌ ചെയ്യാനിഷ്ടമുള്ള ഒരാളെ അല്ല ഞാൻ.. എന്നാലും "ഉദരനിമിത്തം" ഡെയിലി 3-4 മണിക്കൂറെങ്കിലും അവിടെ തന്നെ ആണ് താനും !

പറഞ്ഞു വന്നത് 2-3 മാസത്തിനു ശേഷം മീൻകറി കഴിക്കാൻ കിട്ടിയ ഇവിടൊരാൾടെ മുഖത്ത് ഇന്ന് വിരിഞ്ഞ നവരസങ്ങളും "yummy yummy tasty tasty" ന്നുള്ള ആർപ്പുവിളികളും ഞാൻ എന്റെ മേല്പറഞ്ഞ ഗുരുക്കന്മാർക് ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്യുന്നു !